I'm so lazy to post today dahil medyo badtrip ako sa mga pangyayari sa life ko inspite na dapat akong matuwa. Kahapon ay baccalaureate mass namin and I could really feel na gagraduate na ako...pero I sort of feel incomplete still. I'm now finally done with school pero I have this guilt feeling na di manlang ako naka-gain ng super close friends sa school. Ewan ko. Maybe phase lang ito na nararamdaman ko dahil isang sem kaming nagkalayo ng college barkada ko. Ako kasi yung tipo ng tao na nahihiya kahit sa mismong kaibigan nya...tamad makipag keep in touch... madaling maging un-easy sa isang awkward moment... nasasaktan pag nale-left out. Alam ko natural lang na medyo ma-left out sa kanila since sila ay halos palagi ng magkasama... pero ewan ko. Weirdo nga talaga siguro ako... Parating ako na lang din ang nakikinig sa mga friends ko pero sila ayaw makinig sa sasabihin ko, laging pakiramdam ko na-bobore sila sa kung anuman ang maaari kong sabihin. Kaya eto naman ako, parang John Mayer na magsasambit ng "I'm never speaking up again" at mananatili na lang tiga-kinig as if interisadong interisado ako sa sasabihin nila. Kaya siguro walang masyadong alam sa akin at walang certain connection na nagiistay ng pangmatagalan between me and my friends.

Saka siguro kaya nila ako nagiging friend ay sobra akong "Oh, talaga bakit? Kwento ka naman" at sila na lang palagi pinagsasalita ko. Ay ewan. Weirdo lang talaga siguro ako kaya ganun. Sana kasi nag-stay na lang ako sa section B para solid pa rin ang foundation ng friendship namin ngayon.

Gusto ko ng kaibigan na handang magkwento pero handa ring makinig sa kung ano mang reklamo ko sa buhay at kung ano mang sasabihin ko. At hindi lang simpleng makikinig at magsasabi ng "Ok lang yan". Gusto ko yung magsasabi ng "Bakit naman?" "Ano ginawa nun sayo, gusto mong awayin natin? Walangya yun ah!" "Wag ka na lang pa-apekto sa mga un, mas maganda ka dun". Gusto ko ng tao na handang makinig at handa ring pasayahin ang malungkot kong life. Ayun. Wierd post no?

Nga pala... TANG INA MO RUTH CALMA. Sarap dukitin ng luwa mong mata.