Okay, matagal ko na rin gustong magblog ulit dito sa Blogger ko kaso tinotopak yata ang Google Accounts so lagi akong may problema sa pag log-in. Sinuwerte lang ngayon dahil alam ko na ang solusyon pag tinotopak ulit sya.

Speaking of topak, mukhang meron na rin yata ako noon. Punyeta. Ayokong i-type ang mga gusto kong i-type. Dahil pag tinayp ko yun, mababasa ko yun, at pag nabasa ko, ibig sabihin totoo. Hindi kathang isip. Hindi guni-guni lang. Hindi ito dapat maging totoo kasi: 1.) Maling-mali, 2.) Nakakadiri (hahaha! ang bad ko!) at 3.) Ang sagwa talaga eh! Saka once na maitype ko yung mga salitang iyon dito at mai-post for the whole world to see, para ko na ring inamin sa sarili ko na yun na yon. Heto kasi ang sobrang mali sa akin, sobra akong magdeny, pati sarili ko niloloko ko. Oh wells, sa pagkakataong ito, kailangan kong maloko ang sarili ko na ito ay isa lamang guni-guni at napagkatuwaan ko lang na gawin ang bagay na iyon. Natuwa lang ako. Yun lang at wala ng iba. Dapat lang. Kasi nga (see reasons 1-3)...getz?

Kailangan ko ng destruction! Kailangan ko ng ibang mapagtutuunan ng pansin. Kailangan ko ng bagong mapagkakatuwaan. Dun sa tama na at hindi dun sa mali...(aaaak! Nakakadiri talaga tong naiisip ko!!! yaaaakkkk!) Ayoko ng ganito kasi hindi naman ako ganito! Kailangan ko na ng magdi-divert ng attention ko as in NOW NA! Or else, lalaki ang gawak ng topak sa utak ko. Please naman po Lord. Ibigay mo na yung tama para masaya na. Wala ng denial churva. Stop me from thinking this way. Stop me before theres....aaaaah! Yaki talaga!!!! Ayoko ng ganito!!!

Hay, siguro pag binasa ko ito next year, hindi ko na matatandaan kung ano ang ibig kong sabihin sa post na ito. Sana nga...sana nga.

*Joyce, you didn't see anything....*

Labels: random