My first week at work was good. I met new people and hopefully, maging close kami balang araw. The good thing about me working there is that meron na akong mga instant friends doon. Like Dianne nga and Angela. I never expected na these two classmates of mine would be my friends at work. Well, I sort of despise Dianne, and Angela, well, di kami ganong ka-close sa school. Pero natutuwa ako dahil now alam ko na Dianne is such a sweet friend while Angela naman is the opposite of the mataray attitude na ineexpect ko from her. Actually, super comedy sya. Plus, di ko rin ineexpect na magiging close din yung dalawa. Actually parang ako pa yata minsan yung naleleft out sa kanila eh.

Pero ewan ko ba kung bakit minsan feeling ko na naleleft out ako at parang di napaguukulan ng atensyon ng mga taong ito. Siguro ayoko rin kaya ganon. I don't like drawing too much attention on me o di kaya I don't like talking too much kasi madali akong maubusan ng sasabihin at punchline. Minsan napapagod na rin akong magpatawa at ngumiti so I stay back for a while at di muna kikibo. Pero dahil sa mga ginagawa kong iyon, minsan yun nga...naleleft out ako and I sometimes feel sad. Hay, my mind is so complicated.

Well, sabi ni Mark susunduin nya daw ako one of these days sa work. Kasi noon pa ako kinukulit nun na magmeet na kami. On my part, gusto ko kaso parang ayaw ko rin. Ewan ko ba. Kasi ayoko rin makipag-meet kasi baka magiba na turingan namin after ng meeting. Ayokong mawala yung friendship dahil nagkita lang kami diba? Just like with Roi diba? I meet him na tapos nun di na kami nakakapagusap or text. Basta. Parang ayoko talagang makipag-meet sa isang guy through texting and stuff. Parang ang dating is that I snatched myself a guy JUST through text and not through knowing and seeing me in person. Ay basta. Parang ayoko talaga. Pero try ko rin. Malay natin iba ang mangyari. Hrrr.